Racjonalna gospodarka składnikami wymaga od nas poznania podstawowych praw i zasad, jakie obowiązują w nawożeniu. Prawidłowe nawożenie uzależnione jest od znajomości zasobności gleby przynajmniej w składniki podstawowe.

W połowie XIX wieku powstało jedno z podstawowych praw ekologii klasycznej. Z historii wynika, że autorem jest Carl Sprengel, a Justus von Liebig, któremu przypisuje się autorstwo tej zasady, sprawdził jedynie jej działanie i opublikował wyniki w 1814 roku. Beczka Liebiga jest to prawo minimum, mówiące o wpływie jednego czynnika, który jest w najmniejszej ilości, na rozwój organizmu, a nawet całej populacji. Prawo minimum zakłada idealne warunki do wzrostu rośliny uprawnej, w których wszystkie czynniki znajdują się w zakresie optimum, oprócz jednego, który determinuje szybkość przyrostu plonu. Prawo jest uniwersalne, dotyczy różnych organizmów i ma zastosowanie ogólnoprzyrodnicze. Liebig swoje badania prowadził na populacji roślin, gdzie dowiódł, że niedobór jednego składnika pokarmowego prowadzi do ograniczenia wzrostu (woda wylewa się z beczki, jeżeli brakuje, choć jednego pierwiastka).

prawo LiebigaInterpretacja rolnicza tego prawa jest prosta, można sprowadzić ją do stałej kontroli składników pokarmowych w glebie, które uzupełniane muszą być poprzez nawożenie. Ilość pierwiastków w roztworze glebowym niezbędna do wzrostu roślin musi być optymalna i zrównoważona. Skutkiem nieodpowiedniej ilości jednego pierwiastka jest ograniczenie działania pozostałych składników, zwłaszcza azotu. Dlatego oprócz powszechnego stosowania nawozów NPK należy pamiętać o pozostałych składnikach, takich jak siarka, wapń, magnez czy mikroelementy. Plonotwórcza rola nawożenia jest uzależniona od współdziałania wszystkich składników pokarmowych. 

 

 

Opracowanie: Agata Żmuda


Na podstawie:

  1. Grzebisz W. 2009. Nawożenie roślin uprawnych. Nawozy i systemy nawożenia. cz. II, Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne. Poznań. 2: 144-146.
  1. Marcjanek M., Słodownik P., Ilieva-Makulec K. 2014. Owady (mrówki, chrząszcze, motyle) jako biowskaźniki. Studia Ecologiae et Bioethicae. 12(2014)2: 100-101.
  2. Sadowska U. 2012. Ranga bioindykacji w ekotoksykologii wód. Studia Ecologiae et Bioethicae. 10(2012)2: 34-35.

Przeczytaj także

Skąd te zakwasy?

Kwasowość gleby jest czynnikiem warunkującym produktywność pól uprawnych. Jako podstawowa cecha geochemiczna kształtuje ruchliwość składników mineralnych…

Czytaj więcej

Wapnowanie gleb lekkich

Gleby lekkie, to gleby które najczęściej występują w Polsce (w 60%), najliczniej występują w województwie podlaskim, pomorskim, łódzkim oraz warmińsko-mazurskim. Sprawiają…

Czytaj więcej

Dodaj komentarz