Racjonalna gospodarka składnikami wymaga od nas poznania podstawowych praw i zasad, jakie obowiązują w nawożeniu. Prawidłowe nawożenie uzależnione jest od znajomości zasobności gleby przynajmniej w składniki podstawowe.

W połowie XIX wieku powstało jedno z podstawowych praw ekologii klasycznej. Z historii wynika, że autorem jest Carl Sprengel, a Justus von Liebig, któremu przypisuje się autorstwo tej zasady, sprawdził jedynie jej działanie i opublikował wyniki w 1814 roku. Beczka Liebiga jest to prawo minimum, mówiące o wpływie jednego czynnika, który jest w najmniejszej ilości, na rozwój organizmu, a nawet całej populacji. Prawo minimum zakłada idealne warunki do wzrostu rośliny uprawnej, w których wszystkie czynniki znajdują się w zakresie optimum, oprócz jednego, który determinuje szybkość przyrostu plonu. Prawo jest uniwersalne, dotyczy różnych organizmów i ma zastosowanie ogólnoprzyrodnicze. Liebig swoje badania prowadził na populacji roślin, gdzie dowiódł, że niedobór jednego składnika pokarmowego prowadzi do ograniczenia wzrostu (woda wylewa się z beczki, jeżeli brakuje, choć jednego pierwiastka).

prawo LiebigaInterpretacja rolnicza tego prawa jest prosta, można sprowadzić ją do stałej kontroli składników pokarmowych w glebie, które uzupełniane muszą być poprzez nawożenie. Ilość pierwiastków w roztworze glebowym niezbędna do wzrostu roślin musi być optymalna i zrównoważona. Skutkiem nieodpowiedniej ilości jednego pierwiastka jest ograniczenie działania pozostałych składników, zwłaszcza azotu. Dlatego oprócz powszechnego stosowania nawozów NPK należy pamiętać o pozostałych składnikach, takich jak siarka, wapń, magnez czy mikroelementy. Plonotwórcza rola nawożenia jest uzależniona od współdziałania wszystkich składników pokarmowych. 

 

 

Opracowanie: Agata Żmuda


Na podstawie:

  1. Grzebisz W. 2009. Nawożenie roślin uprawnych. Nawozy i systemy nawożenia. cz. II, Państwowe Wydawnictwo Rolnicze i Leśne. Poznań. 2: 144-146.
  1. Marcjanek M., Słodownik P., Ilieva-Makulec K. 2014. Owady (mrówki, chrząszcze, motyle) jako biowskaźniki. Studia Ecologiae et Bioethicae. 12(2014)2: 100-101.
  2. Sadowska U. 2012. Ranga bioindykacji w ekotoksykologii wód. Studia Ecologiae et Bioethicae. 10(2012)2: 34-35.

Related Posts

Wapnowanie gleb lekkich

Gleby lekkie, to gleby które najczęściej występują w Polsce (w 60%), najliczniej występują w województwie podlaskim, pomorskim, łódzkim oraz warmińsko-mazurskim. Sprawiają…

Czytaj więcej

Dodaj komentarz